Urodził się 5 grudnia 1867 roku w Zułowie na Wileńszczyźnie w patriotycznej rodzinie szlacheckiej. W młodości został zesłany na Syberię za udział w spisku przeciwko carowi Aleksandrowi III. Po powrocie związał się z Polską Partią Socjalistyczną, gdzie działał pod pseudonimem „Wiktor”. Organizował robotników, wydawał nielegalne gazety i kierował akcjami bojowymi.W 1908 roku dowodził napadem pod Bezdanami, a w Galicji założył Związek Walki Czynnej i współtworzył Związki Strzeleckie. Uważał, że niepodległość Polski można odzyskać poprzez walkę zbrojną u boku Austro-Węgier i Niemiec. Po wybuchu I wojny światowej stanął na czele Legionów Polskich i powołał Polską Organizację Wojskową.
W 1917 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w twierdzy w Magdeburgu. Po uwolnieniu, 10 listopada 1918 roku, przybył do Warszawy i objął władzę jako Tymczasowy Naczelnik Państwa. Kierował walką o granice Polski i był głównodowodzącym podczas wojny polsko-bolszewickiej, odnosząc zwycięstwo w bitwie warszawskiej w 1920 roku.Po kilku latach wycofał się z polityki, lecz w 1926 roku przeprowadził zamach majowy, obejmując faktyczną władzę w kraju. Rządził Polską do swojej śmierci w 1935 roku. Józef Piłsudski zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych twórców niepodległej Polski.
Urodził się 9 sierpnia 1864 roku w Kamionku pod Warszawą w rodzinie robotniczej. Studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim i szybko zaangażował się w działalność patriotyczną. Należał do organizacji młodzieżowych, a później współtworzył Ligę Narodową i Stronnictwo Demokratyczno-Narodowe, których celem było odzyskanie przez Polskę niepodległości.Dmowski uważał, że Polska powinna budować swoją siłę narodową i dążyć do niepodległości we współpracy z Rosją, a głównym zagrożeniem dla Polaków były Niemcy. Podczas I wojny światowej przebywał na Zachodzie i działał na rzecz sprawy polskiej. W 1917 roku założył w Paryżu Komitet Narodowy Polski, a po wojnie był jednym z głównych polskich delegatów na konferencji pokojowej w Wersalu w 1919 roku. To właśnie on podpisał w imieniu Polski traktat wersalski, który potwierdzał jej niepodległość.W II Rzeczypospolitej był posłem, ministrem spraw zagranicznych i przywódcą środowisk narodowych. Po przewrocie majowym sprzeciwiał się rządom Piłsudskiego. Zmarł w 1939 roku, pozostając jednym z najważniejszych twórców niepodległej Polski.
Urodził się 18 listopada 1860 roku w Kuryłówce na Podolu. Od dziecka uczył się gry na fortepianie, w późniejszych latach studiował muzykę w Warszawie, Berlinie oraz Wiedniu. Jego niezwykły talent sprawił, że zdobył światową sławę jako pianista i kompozytor.Swoją popularność wykorzystywał, by działać na rzecz Polski. Fundował pomniki narodowych bohaterów, m.in. z jego inicjatywy powstał pomnik Tadeusza Kościuszki w Chicago, pomagał ofiarom wojny i promował sprawę polskiej niepodległości na świecie. W czasie I wojny światowej był przedstawicielem Komitetu Narodowego Polskiego w Stanach Zjednoczonych i przekonał prezydenta Thomasa Woodrowa Wilsona do poparcia odbudowy Polski.Po powrocie do kraju w 1918 roku został entuzjastycznie przyjęty przez rodaków. W 1919 roku stanął na czele rządu i reprezentował Polskę na konferencji pokojowej w Wersalu, gdzie podpisał traktat kończący I wojnę światową. Później był przedstawicielem Polski przy Lidze Narodów. Zmarł w 1941 roku w Nowym Jorku, pozostając symbolem patriotyzmu i miłości do ojczyzny.
Urodził się 26 października 1866 roku w Zbarażu na Podolu w rodzinie szlacheckiej. Już jako młody człowiek zaangażował się w działalność socjalistyczną w Galicji. Współtworzył i kierował Polską Partią Socjalno-Demokratyczną Galicji i Śląska, stając się jednym z najważniejszych przedstawicieli ruchu robotniczego w monarchii austro-węgierskiej.Był znakomitym mówcą i przez wiele lat posłem do austriackiego parlamentu. Popierał działalność Józefa Piłsudskiego i wspierał tworzenie Legionów Polskich, wierząc, że współpraca z Austro-Węgrami może doprowadzić do odzyskania niepodległości.W 1918 roku współorganizował Polską Komisję Likwidacyjną w Krakowie i stanął na czele Tymczasowego Rządu Ludowej Republiki Polskiej w Lublinie. Później pełnił funkcję wicepremiera w rządzie Wincentego Witosa podczas wojny z bolszewikami. W II Rzeczypospolitej był posłem, a także marszałkiem sejmu. Początkowo popierał Piłsudskiego w czasie zamachu majowego, lecz z czasem przeszedł do opozycji wobec jego rządów. Zmarł w 1936 roku w Bystrej Śląskiej.
Urodził się 13 sierpnia 1873 roku w Jurczycach pod Krakowem w rodzinie szlacheckiej. Służył w armii austro-węgierskiej i kształcił się w Akademii Wojskowo-Technicznej w Wiedniu. W 1912 roku organizował Sokole Drużyny Polowe, które stały się zalążkiem polskiego harcerstwa. Podczas I wojny światowej dowodził II Brygadą Legionów Polskich i później całym II Korpusem Polskim, walcząc z wojskami rosyjskimi i niemieckimi. W Francji objął dowództwo nad Błękitną Armią, którą w 1919 roku sprowadził do Polski. Od stycznia wyzwalał Pomorze spod władzy pruskiej, aby 10 lutego 1920 roku w Pucku dokonać symbolicznych „zaślubin Polski z morzem”, wrzucając platynowy pierścień do Bałtyku. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził Frontem Północnym i kierował Armią Ochotniczą. W 1926 roku nie poparł zamachu majowego i przeszedł w stan spoczynku. Po wybuchu II wojny światowej działał w rządzie emigracyjnym. Zmarł w 1960 roku w Londynie, pozostając jednym z najwybitniejszych polskich dowódców.
Urodził się 19 maja 1866 roku w Babinie we wschodniej Galicji w rodzinie szlacheckiej, z tradycjami wojskowymi. Ukończył Akademię Wojskowo-Techniczną i Szkołę Sztabu Generalnego w Wiedniu, służył w armii austro-węgierskiej, szybko awansując. Do wybuchu Wielkiej Wojny poświęcał się pracy społecznej i wojskowej. Jako dowódca, w czasie I wojny światowej odniósł sukcesy pod Gorlicami i Jarosławiem. W 1916 roku nawiązał współpracę z Radą Regencyjną, odszedł też z armii austriackiej w proteście przeciw brutalnemu traktowaniu Polaków. W 1918 roku został szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i zajął się organizowaniem armii oraz obroną granic. Dowodził wojskami polskimi w Galicji Wschodniej, walcząc o Lwów, a później kierował Polską Misją Wojskową w Paryżu. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku był jednym z głównych autorów zwycięstwa w bitwie warszawskiej. Po wojnie pełnił wysokie funkcje wojskowe. W 1926 roku, podczas przewrotu majowego, stanął po stronie legalnych władz, za co został internowany. Zmarł w 1928 roku w Warszawie w niewyjaśnionych okolicznościach. Pochowano go zgodnie z jego wolą na Cmentarzu Obrońców Lwowa, wśród jego żołnierzy.
Urodził się 20 kwietnia 1873 roku w Sadzawce koło Katowic w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu studiów w Berlinie zaangażował się w działalność polityczną i narodową. Był członkiem Ligi Narodowej Romana Dmowskiego i redaktorem gazety „Górnoślązak”. Jako poseł do niemieckiego Reichstagu walczył o prawa Polaków w zaborze pruskim. W 1918 roku w parlamencie niemieckim zażądał przyłączenia ziem polskich do odradzającej się Polski, co stało się jednym z impulsów do wybuchu powstań śląskich. Korfanty był ich przywódcą i dyktatorem trzeciego powstania. Po odzyskaniu niepodległości został posłem i wicepremierem. Był znanym działaczem politycznym i wydawcą gazet „Rzeczpospolita” oraz „Polonia”. Sprzeciwiał się przewrotowi majowemu, za co został aresztowany i zmuszony do emigracji. Zmarł w 1939 roku w Katowicach, pozostając symbolem walki o polskość Śląska.
Urodził się 21 stycznia 1874 roku w Wierzchosławicach koło Tarnowa. Pochodził z ubogiej rodziny chłopskiej. Mimo ukończenie jedynie 2 klas szkoły ludowej, wykazywał się nadzwyczajną pilnością. Sytuacja finansowa rodziny nie pozwalała mu kontynuować edukacji, wiec rozpoczął samodzielne zgłębianie wiedzy. W latach 1903-1913 był członkiem Rady naczelnej PSL. Z czasem został wójtem wsi Wierzchosławice, a następnie posłem na galicyjskim Sejmie Krajowym oraz członkiem austriackiej Rady Państwa. Był współtwórcą i wieloletnim przywódcą PSL „Piast” powstałego z rozłamu w PSL. Po wybuchu I wojny światowej popierał ideę odbudowy niepodległej Polski w oparciu o monarchę Habsburgów. Z czasem zbliżył się jednak do środowisk niepodległościowych, które opowiadały się za pełną suwerennością kraju. W 1918 roku współtworzył i przewodził Polską Komisją Likwidacyjną. W czasie wojny z bolszewikami pełnił funkcję premiera Rządu Obrony Narodowej i był członkiem Rady Obrony Państwa. Zmarł w Krakowie w 1945 roku.
Jesienią 1918 roku Polacy mieszkający na Pomorzu Gdańskim, znajdującym się wówczas pod zaborem niemieckim, przygotowywali się do zbrojnego odzyskania niepodległości. Przygotowania do walki prowadzono za sprawą legalnie działających organizacji: Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Towarzystwa Wojackie „Jedność” i Straży Ludowej. Na ich bazie ukształtowała się Organizacja Wojskowa Pomorza. Jej zwolennicyliczyli na przybycie z Francji do Gdańska armii gen. Józefa Hallera i przy jej pomocy wyzwolić się spod władzy pruskiej. Ostatecznie jednak zdecydowano się na opcję dyplomatyczną i zaniechaniu walki zbrojnej. O losie tych ziem miała zadecydować konferencja pokojowa w Paryżu kończąca I Wojnę Światową. Ostatecznie do odrodzonej Polski przyłączono większość ziem Pomorza Gdańskiego (bez Gdańska, który został Wolnym Miastem). W celu przeprowadzenie tych decyzji utworzono Front Pomorski pod dowództwem generała Józefa Hallera. Przejmowanie Pomorza, w tym Kociewia i Tczewa, z rąk niemieckich przez wojsko polskie rozpoczęło się 17 stycznia 1920 roku. Do Tczewa, pierwsze oddziały generała Hallera wkroczyły 29 stycznia 1920 roku. Ostatecznie Tczew, po 148 latach, został włączony do II Rzeczpospolitej 30 stycznia 1920 roku..
Na początku listopada ekipa Live Media Crew w składzie: Iza, Mateusz i Roman przenieśli projekt Jarosława Wojtasińskiego na ścianę budynku przy ulicy Strzeleckiej w Tczewie. To już kolejne malowidło ścienne, które wykonali w tym mieście. Mural powstał w niecałe trzy dni. Pierwszym etapem prac było wykonanie szkiców herbu i postaci. Następnie nadano muralowi kolory wiernie odtworzone z koncepcji. Zwieńczeniem prac było powieszenie na ścianie budynku tablicy z treścią nawiązującą do czasów odzyskania niepodległości.
11 listopada podczas uroczystości miejskich zaplanowanych z okazji Narodowego Święta Niepodległości Prezydent Tczewa – Łukasz Brządkowski symbolicznie otworzył mural. W uroczystościach wzięli udział również: Senator RP Ryszard Świlski, Poseł RP Kazimierz Smoliński, Przewodniczący Rady Miasta Marcin Kussowski oraz mieszkańcy miasta.
Mural przedstawia strzelców z 1918 roku, którzy maszerują w niepodległej Polsce. Mural zachowany jest w kolorach sepii, jednak przebijają się takie elementy jak biało-czerwona flaga oraz orzeł z czasów powstania wielkopolskiego. Na malowidle został również przedstawiony cytat Józefa Piłsudskiego o niepodległej ojczyźnie. Nad strzelcami można dostrzec portrety ojców niepodległości, od lewej: Józef Piłsudski, Ignacy Paderewski, Roman Dmowski oraz Ignacy Daszyński.
